Beste Willem,

Waar woon jij eigenlijk? Of is dat bedrijfsgeheim? Ik ben je aan het dollen, natuurlijk weet ik waar jij woont, maar ik kan me voorstellen dat die adverteerders niet meer zo happig zijn om die paginaprijzen te betalen als ze eenmaal weten dat die grote villa daar aan het Vondelpark van jou is. Vind je dat trouwens niet vervelend, al die toeristen die vanuit het park zo je tuin inkijken als jij je baantjes aan het trekken bent? Zelf heb ik ook een zwembad voor mijn huis. Sterker nog, mijn huis ligt in een zwembad genaamd de Amstel. Een woonark, op veilige afstand van de grachtengordel. Dat zeg ik niet omdat ik een hekel aan onze hoofdstedelijke elite heb, maar omdat ik toeristen haat. Niet alle toeristen, hoor, als ik met mijn meisje bijvoorbeeld in Barcelona of Manhattan rondloop, dan vind ik ons best te doen, maar de toeristen in Amsterdam zijn steeds minder te pruimen. Vroeger kon je met wat dronken Engelsen op de Wallen nog wel eens een biertje drinken in de Old Sailor, of wat Japanners die het concept van fietspaden niet snapten, een hartverzakking bezorgen door ze al bellend en vloekend van de sokken te rijden, maar die toeristen van tegenwoordig kijken je gewoon aan alsof je gestoord bent om midden in hun pretpark te fietsen.

En het wordt steeds erger. Willem, ik zweer het je: laatst liep ik met mijn dochters naar de vernieuwde Scheltema Boekverkopers op het Rokin (je wilt je kinderen toch meegeven hoe boekwinkels eruit zagen, voor ze uitgestorven zijn) en in de wijde omtrek van Dam, Damrak en Rokin sprak er niemand Nederlands, behalve wij. #willenjulliemeerofminderrolkoffersinditland #dangaanwedatregelen.

Bij mij op de Amstel valt het nog mee met de toeristen. Die geluidloze elektrische huurbootjes gaan zo traag dat je als toerist een sabbatical moet nemen om van het verhuurbedrijf tot voorbij de Magere Brug te geraken. Ik heb vooral last van de Nederlanders. Zodra de temperaturen een beetje aangenaam beginnen te worden (de laatste jaren vanaf half februari, zeg maar), wordt het druk. Dan komen de bootjes. Ik neem ze niks kwalijk hoor. Zelf heb ik ook een bootje en als ik door de grachten vaar, doe ik hetzelfde als wat andere scheepvaarders bij mij doen: ongegeneerd naar binnen loeren. Had je maar niet op een boot moeten gaan wonen.

Als je dan, zoals ik, een hoofd hebt dat mensen herkennen, dan is het nog een paar graadjes erger. “Kluuntjùùùh!” “Hé, schrijf eens door, man!” (dat zei mijn uitgever vannacht ook) “Hé, jij bent toch die schrijver?” (“Jazeker,” is mijn vaste antwoord, “ik ben Connie Palmen!”). Driekwart van de mensen die langs mijn ark varen is aangeschoten. De rest starnakel dronken. Ook dat herken ik. Als ik met vrienden een stukkie ga varen op een zwoele zomeravond, moet ik bij iedere brug roepen dat ze moeten bukken, bij elke smalle doorgang dat ze hun vingertjes binnenboord moeten houden en op het IJ schreeuw ik mijn keel schor om vrienden te manen te gaan zitten omdat de golven best pittig kunnen zijn als er net een vrachtschip of veerpont langs is geweest. Het kan zijn dat ze me slecht verstaan op zo’n moment, omdat er tegen de tijd dat we van mijn woonark naar het IJ zijn gevaren de rosé er ook bij de kapitein met industriële hoeveelheden in is gegaan. Ja, dat is verboden, not done en onveilig, maar ik heb de jaren tachtig overleefd zonder condooms, dus ook dit zal allemaal wel loslopen.

Die toeristen op fietspaden, die zijn pas gevaarlijk. Als je met je zatte ballen zonder licht op je fiets terugkomt van het café, zie je ze amper. Levensgevaarlijk. Toeristen zouden verboden moeten worden.

PS: Willem, mijn woonark is ook op AirBNB te vinden. Mocht je nog vrienden hebben die een weekend in Amsterdam willen doorbrengen, krijgen ze 5 procent korting op de normale tarieven. Een advertentiepagina in dat tijdschrift van je mag ook.

Kluun is begenadigd schrijver van diverse bestsellers en opperhoofd en oprichter van nightwriters.

Het nieuwste JFK Magazine ligt nu in de winkel. Abonnee worden? Dat doe je hier.

Share with your friends










Submit
Share on Pinterest