Gordon Heuckeroth zit lekker in zijn vel, momenteel. Hij is 48, jazeker, hij is grijzer,krijgt rimpels, maar het interesseert de meest markante entertainer van Nederland niet.Hij is gelukkig. Het is goed zo. Nou ja, oké, misschien toch ooit nog een keer die ware liefde vinden, dat mag nog wel. ‘Ik heb serieus overwogen om een relatie met een vrouw te beginnen. Ik ben zó teleurgesteld in die kerels.’

Tekst Marcel Langedijk, fotografie Ruud Baan, assistent fotografie Zenith Schmitz, styling Hanna Suurland

Het is een uitzonderlijk warme herfstmaandag, die ene nadat de Gouden Televizier-Ring naar Floortje Dessing ging in plaats van naar Geer en Goor, de gedoodverfde winnaars. Vogels doen alsof het lente is, meisjes lassen een stiekeme rokjesdag in, de terrassen zitten vol, Amsterdam heeft het naar zijn zin en Gordon kan er dan ook niet mee zitten, met die verloren finale. “Je kunt van slechtere mensen verliezen. Floortje ís televisie. Zij is zó betrokken, ze heeft die ring verdiend.”
Zelfs de avond was goed geregeld, zegt hij, op die duopresentatie na dan. “Waarom twee mannen? Je mist de grandeur van een vrouw bij zo’n gala. En dan had ik eerder voor Art Rooijakkers gekozen dan voor Jan Smit. Niks ten nadele van Jan, maar het doet bijna afbreuk aan zo’n avond. Je wilt glamour, toch?” Ah ja, de glamour. Een rode draad in het leven Gordon. Want als hij ergens een bloedhekel aan heeft, is het de saaiheid, de Nederlandse degelijkheid, het calvinisme. “Het mag wel wat gekker, ja. We zijn allemaal zo behoudend, zo bang. Ik trek bekende Nederlanders sowieso heel slecht. Iedereen is hier bang voor z’n carrière, bang om uit de band te springen. Maar de gouden regel is: wees jezelf. Als je dicht bij jezelf blijft, kan er weinig mis gaan. Als je toneel speelt, je anders voordoet dan je bent, dan val je door de mand. Dus ja, ik heb een uitgesproken mening, mijn kleding is altijd onderwerp van gesprek, zo ben ik… Ik wil anders zijn dan de rest.”

Word je daar nooit moe van? Denk je nooit: bekijk het maar, ik zeg niks, ik blijf thuis? “Dat doe ik vaak genoeg, hoor. Ik ga morgen een weekje naar Dubai, helemaal alleen. Op het strand liggen, lezen. En over een tijdje ga ik weer vijf weken naar Kaapstad. Dan ben ik in een heel andere wereld. Als ik daarvan terugkom, kan ik ze allemaal weer hebben. En je hebt altijd mensen die lopen te zeiken. Dat houd je toch. Het is nooit goed in dit land. Ik ben wel blij dat het me niet meer zo raakt, nu ik wat ouder ben. Ik ben immuun geworden voor wat ze over me zeggen, voor alle kritiek.”

Terwijl dat soms heel nare dingen zijn. “Het is verschrikkelijk. Er is zoveel afgunst, zoveel zuur, zoveel negativiteit. In Nederland denkt iedereen maar te kunnen zeggen en schrijven wat ze willen. Als je ziet wat ze op Twitter schrijven…

 

Share with your friends










Submit
Share on Pinterest