Wij zijn leuk. Echt waar, iedereen zegt het hier, en het is ook zo. Oranje is leuk.  Op de tribunes van het Soccer City Stadion in Johannesburg was het afgelopen maandag een soort carnaval, supergezellig. Maar die sfeer is blijkbaar niet bij élke wedstrijd zo. Want terwijl ik dit zit te typen vertellen twee Zuid-Afrikaanse DJ’s op de radio dat ze naar de wedstrijd Engeland – USA zijn geweest. Nóóit meer een Engeland game, bezweren ze. Want het Britse publiek was vanaf het begin af aan asociaal, dronken, agressief en keerde zich binnen no-time tegen hun eigen team. En nadat USA de gelijkmaker scoorde, nam een groepje van vijf een Amerikaan te grazen. Nee, neem  dan liever een voorbeeld aan de Hollanders, vervolgen de radio-DJ’s hun relaas. ‘Ze zijn met veel, ze zijn vrolijk, ze zijn tegen iedereen vriendelijk en ze zien er uit als gestoorde sinaasappels’.  Hé, dat zijn wij! Het voelt goed zo’n complimentje via de autoradio. En als we even later bij het bezinestation stoppen, onderstrepen zes verschillende Zuid-Afrikaanse kranten dit, met voorpagina’s waarop foto’s prijken van oranjefans verkleed als Michiel de Ruyter, Piloot of als opblaasleeuw. ‘Petje af voor de Oranje fans ’ staat er boven. Yep. Wij zijn leuk. Ik maak er een foto van.

Geplaatst door Diana op Thursday, June 17th, 2010 in de categorie JFK Highlights, JFK in Zuid Afrika.

Kan iemand alsjeblieft tegen me zeggen dat ik geen oranje zooi meer mag kopen? Nu is het klaar. Ik heb nu drie oranje shirtjes, een trainingsjasje, een bodywarmer, ik heb twee mutsen een hoedje en een soort harig rood-wit-blauw ding. En een kroon met glitters, veters met oranje lichtjes, een fluitje, twee vuvuzela’s en een paardrij-rozet met de koningin erop. Die kan je opspelden, erg chique. En om mee te zwaaien heb ik een opblaashamer, een grote vlag met een leeuw en een slinger met kleine plastic vlaggetje eraan. Oja, de Pletterpet van Heineken heb ik ook, die kwam hier binnen op de redactie maar die hoef ik eigenlijk niet. Alleen de toeter heb ik van de pet afgesloopt, want die klinkt ongelofelijk hard.

Want morgen zit ik in het vliegtuig naar het WK, ik ga naar vijf wedstrijden van het Nederlands Elftal. Die wedstrijden zijn over heel Zuid Afrika uitgemeerd dus het wordt een flinke roadtrip; alleen al tussen Durban en Kaapstad ligt 1800 kilometer. Maar dat geeft niks. Als een soort blije oranje druif zal ik in de huurauto onvermoeibaar achter het Nederlands Elftal aanscheuren. (Het elftal gaat overigens zelf met het vliegtuig, maar dat terzijde).

Ik heb al twee jaar geleden de aanvraag voor kaartjes bij de FIFA ingediend. Dat doe ik voor ieder Europees- of Wereldkampioenschap trouwens, al sinds ik 17 ben, maar tot nu toe was dat kansloos. Ik kan de brief inmiddels wel dromen; Beste Mevr. Kuip, helaas is uw aanvraag uitgeloot bla bla bla. Een tweejaarlijks terugkerende teleurstelling. Maar vorige zomer kreeg ik een andere tekst; Beste Mevr. Kuip, de FIFA heeft u voor het WK 2010 5×2  kaartjes toegewezen. Tien kaartjes! Ik dacht dat ik in Bananasplit zat.

Maar nee. Morgen is het zover, en ik kan al dagen niet meer normaal doen. Ik oefen op de fiets het Wilhelmus, en overleg continu met mezelf met welke spitsen ik wil spelen, en ik heb al mijn oranje spullen als een soort hysterisch stilleven op de eettafel uitgestald. Als ik er langs loop blaas ik op één van de drie toeters.

Toet.

Dat ik nagenoeg blut ben moge duidelijk zijn, want die kaartjes moet je wel gewoon betalen. En het vliegticket, en de hotels, en de huurauto en de benzine. En als ik er toch ben wil ik ook wel op safari. Maar dromen afvinken, dat mag best geld kosten. Vind ik. Daarom denk ik dat ik zo toch nog even de stad in ga; ik mis nog iets…oranjes.

Geplaatst door Diana op Friday, June 11th, 2010 in de categorie JFK in Zuid Afrika.