In mijn vorige blog stak ik de loftrompet af over New York als ideale melting pot. De afgelopen weken heb ik nog een paar keer aan New York gedacht en het feit dat bepaalde zaken daar toch echt  een stuk beter geregeld zijn dan hier. Een maand of twee zijn we bij JFK bezig geweest met het zoeken naar een redactie-scooter. In Amsterdam, waar ook wij gehuisvest zijn, is het een crime om met de auto de stad in te gaan en is een scooter echt het ideale vervoersmiddel.

Als hoofdredacteur heb ik de bepaald niet lichte taak op me genomen om een geschikte redactiescooter te zoeken. Dat klinkt als een grap, maar dat is het niet. Ik ben de afgelopen twee, drie maanden tientallen scooterwinkels in Amsterdam langsgeweest om te te laten informeren over een Vespa, een Kymco, een Yamaha Neo’s, een Sym, noem maar op. Maar elke keer weer liep het uit op een enorme deceptie. Service van lik m’n vestje.

Soms werd ik niet eens te woord gestaan, vaker gebeurde het dat ik met veel gezucht en gesteun te woord werd gestaan en ook heel vaak werd ik met een onduidelijke folder en verder geen enkele input de deur uit gestuurd. De moed zonk me werkelijk volledig in de benen. Ik snapte er ook helemaal niets van. Zo’n nieuwe scooter komt al gauw op 1700 tot 3000 euro, maar dat was niet te merken aan de reacties verkopers in Amsterdam. Bij hen leek het alsof ik ze om een gunst vroeg.Om me heen hoorde ik dat meer potentiële kopers die ervaring hadden. En natuurlijk, sowieso hoor je veel mensen klagen over de waardeloze service in Nederland. Op terrassen, in restaurants, in winkels, in vergelijking met hoe je in de VS behandeld wordt als klant of potentiële klant lijkt het hier helemaal nergens op.

Tijdens de Fashionweek in New York viel me dat ook weer op. In restaurants word je met alle egards behandeld, mensen zijn extreem beleefd, strooien met complimenten en men doet er alles aan om je als klant koning te laten voelen. En of die beleefdheid en empathie nu gemeend is of niet, dat maakt niet uit, men geeft je in ieder geval het gevoel dat je belangrijk bent. Wat dat betreft kan men daar hier een flinke punt aan zuigen.

Overigens heb ik vorige week de JFK-scooter opgehaald. Het is een Mister Chi geworden, model Silk: een onwijs mooie rode scooter die als een zonnetje rijdt, zoals Mister Chi-eigenaar Niels me al voorspelde. Waarom een Mister Chi? Omdat veel kennissen me dit merk en de winkel in Amsterdam al hadden aangeraden en omdat men mij daar in de winkel aan de Overtoom in Amsterdam wel het gevoel gaf waar ik als (potentiële) klant op hoopte: aandacht, service en eerlijkheid. Gelukkig, ik had de hoop al bijna opgegeven dat in Nederland nog ergens te kunnen vinden. (www.misterchi.nl)

Geplaatst door Willem op Monday, October 4th, 2010 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights.

De afgelopen week was ik in New York, waar in die periode de Fashionweek plaatsvond. Dat betekende veel shows bekijken, maar vooral ook genieten van die fantastische stad  in combinatie met het lekkere weer. New York bezoeken blijft een waanzinnige ervaring. Wat een geweldige stad is het toch en wat een moderne stad vooral ook.

Ik was er ook op de dag dat Geert Wilders er zijn omstreden toespraak hield. De dagen eraan voorafgaand ging het nergens anders over op de Nederlandse TV, in Amerika was het totaal geen issue. De naam Wilders viel geen een keer op TV en de man werd er volledig doodgezwegen. Niet interessant. Een non issue ook want hoewel er dit jaar op 9/11 wel wat demonstranten waren die ageerden tegen de bouw van een moskee in de buurt van Ground Zero, is datgene wat hier al jaren wordt gepropageerd (integratie van buitenlanders) daar al sinds het ontstaan van de stad een feit.

Iedereen – of je nu wit bent of bruin, dik of dun, islamiet of katholiek-  leeft in volstrekte harmonie met elkaar. Honderden culturen tezamen. New York is het ultieme voorbeeld van hoe een multiculturele samenleving succesvol kan bestaan. Het viel me eergisteren op in de metro in New York toen er een erg irritante zwaar overdreven en zeer feminien geklede nicht plotseling een drukke metrowagon binnenliep en zich ook daar binnen erg irritant gedroeg en overdreven te koop liep met zijn homosexuele geaardheid. In Amsterdam zouden er sowieso reacties zijn losgekomen op dat gedrag, maar hier gebeurde helemaal niets. Hij kon zijn wie hij is, iedereen vond het wel best. Mooi is dat.

Overigens is New York ook in letterlijke zin hypermodern. De 24-7 cultuur, de winkels, de restaurants, de service,de international feel, de mensen, de snelheid van het leven en bestaan, moderner dan hoe het daar gebeurt en is geregeld vind je het nergens. Zelfs niet in Tokio (want minder internationaal).

Je hoort nogal eens dat Amerikanen niet goed gekleed gaan. Klopt, maar die vlieger gaat dus niet op voor New York (voor Miami, LA en San Francisco trouwens evenmin).  Vooral vrouwen zien er waanzinnig goed uit en zijn geweldig gekleed. Altijd in de combinatie sexy en stijlvol, iets dat hier nogal eens doorslaat naar ordinair. Mannen doen het nog wat minder goed en zijn nog net even te vaak gekleed in iets te brede drieknoopsjasjes en iets te brede jeans. Maar al met al besteden jonge mensen in New York wel meer aandacht aan hun kleding dan hier. En ook al deden ze het niet, dan nog zou het geen punt zijn. Want er is geen stad ter wereld waar je helemaal kunt zijn wie je wilt zijn. Ook al loop je er in een cowboy-outfit, dan nog is er niemand die daar iets van zegt of aanstoot aan neemt. Wat een stad!

Geplaatst door Willem op Thursday, September 16th, 2010 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights, Style.

Ibiza dus. Ook ik was er afgelopen zomer drie weken. Net als 2 miljoen andere toeristen die het kleine eiland elke zomer komen lastig vallen. Ik heb een haat-liefde-verhouding met het eiland, eigenlijk al zo lang als ik er kom. De sfeer is er fantastisch, de natuur is er te gek, de uitgaansmogelijkheden zijn er top. Maar ik vind het ook heel veel aanstellerij daar.

Ik heb soms het gevoel dat het eiland zijn huidige populariteit enigszins te danken heeft aan een soort van self-fullfilling propephcy. Uiteraard is het eiland van oudsher bekend vanwege zijn liberale opvattingen en het feit dat de oorsprong van de dance daar ligt. Maar het is op de een of andere manier wat uit zijn krachten gegroeid momenteel.  En omdat iedereen zegt dat het op Ibiza gebeurt, denkt ook iedereen dat het daar gebeurt en trekt het eiland steeds meer publiek dat denkt dat het daar gebeurt en zegt dat het daar allemaal gebeurt. Het is er te commercieel geworden, te groot. En dat geforceerde sexueel  expliciete, daar ben ik nu ook wel een beetje klaar mee. Dat was spannend toen de Roxy zijn deuren opende. Neem het populairste strand op Ibiza, Platje d’en Bossa. Prachtig langgerekt strand, maar achter de boulevard waan je je in Torremolinos.

Wat een lelijkheid en wat een toeristische armoe. Ook alle te grote billboards van allerlei pannenkoeken-DJ’s maken duidelijk dat het op Ibiza in de grote clubs inmiddels echt alleen maar om geld draait. Toevallig sprak ik op Ibiza met Sasha, een van de grote jongens op dance-gebied, die me meldde dat het in de Pacha, Space, Privilige inmiddels zo commercieel is geworden dat op een avond maar liefst vier of vijf DJ’s worden ingezet om maar zoveel mogelijk publiek te trekken. “ Tien jaar geleden draaide ik in m’n eentje vier of vijf uur en kon je nog echt een hele set opbouwen, maar nu moet je na een uur of twee uur je plaats afstaan aan een andere DJ, heel jammer.”

Toch vind ik het er ook altijd erg fijn om er te zijn. Prachtige stranden en ook te gekke kleinere clubs waar het er qua muziek en sfeer iets spannender toegaat dan tijdens een avond van een David Guetta in de Pacha. Zo is Ibiza Underground momenteel – volgens de mannen die het er kunnen weten – een van de leukere clubs, want niet in Spaanse maffia-handen maar in Engelse handen.  En de Ushuiaia is nu ook helemaal the place to be omdat er wat progressievere muziek wordt gedraaid en er niet meer dan 200 mensen binnen kunnen. Ik begreep dat de clubs op Ibiza vorig jaar een slecht seizoen hadden: een terugval in onkomsten en bezoekers van maar liefst 30%. Ik snap dus wel dat men er nu alles aan doet om dat verloren terrein weer terug te winnen.  En als ik van Sasha hoor dat dit jaar in Space, ook zo’n grote club, voor het eerst gebruik wordt gemaakt wordt van het allerbeste en allerduurste soundsystem ter wereld, dan heb ik ook meteen weer zin om er heen te gaan. Heel dubbel dus. Maar wel een supervakantie gehad inderdaad, dank je.

Geplaatst door Willem op Tuesday, September 7th, 2010 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights.

Ik heb op dit moment nog niet alle landen gezien die meedoen aan het WK, maar wat ik wel weet is dat Italië er weer helemaal top uitziet qua outfit. En ook dat Nederlandse shirtjes er nogal oubollig, voorspelbaar en saai uitzien. Gek toch dat alle spelers, die over het algemeen tamelijk modeminded zijn, geen enkele inspraak hebben in de outfits waarin ze drie tot vier weken moeten spelen.

Nu gaat het vandaag de dag bij voetbaltenues natuurlijk vooral om functionaliteit, dat snap ik. De shirtjes en broekjes moeten vooral vederlicht zijn en transpiratie goed kunnen opnemen. Maar het oog wil ook wat. Gisteren viel het me op toen Mark van Bommel even close in beeld was. Lulligheid ten top met zo’n te hoge broek en een hooggesloten ronde kraag. Gelukkig wel een hele verbetering ten opzichte van de outfits van twee jaar geleden toen een commissie van wijze mannen (waaronder Hugo Borst) op het onzalige idee kwam om Oranje in outfits te laten spelen die een link hadden met de tijden dat Abe Lenstra en Faas Wilkes nog speelden, lichtjaren geleden dus. Broeken die tot op de knieën hingen en shirtjes met een dessin dat te oubollig voor woorden was.

Tja, jammer dat Oranje er niet wat hipper uitziet en dat daar niet wat meer aandacht aan wordt besteed, zoals bijvoorbeeld in 1974 en 1978 toen ‘onze’ jongens er echt heel cool en dandy-achtig uitzagen. Italië wint vooralsnog dus op het gebied van de outfits. Nu is dat azuur-blauwe met wit ook een mooiere kleurcombi dan oranje met zwart, maar over de pasvorm is bij Italië sowieso een stuk beter nagedacht. Strakke shirts met een nieuw soort v-hals en daaronder een wijde witte broek. Cool! En die kousen dan! In plaats van een saaie effen kleur of een simpele horizontale streep aan de bovenkant zijn op de kousen van de Azurri bizarre verticale dessins aangebracht. Heel strak allemaal en heel modern.

Wat ik nooit begrepen heb is waarom er nog steeds nooit een samenwerking is aangegaan tussen bijvoorbeeld adidas, Nike of Puma met grote mode-ontwerpers om nu eens echt andere voetbaltenues te bedenken (adidas doet dat overigens wel met andere collecties met Stella McCartney en Yohji Yamamoto). Het legendarische Britse blad The Face (helaas bestaat het niet meer) vroeg een aantal Britse ontwerpers ooit om dat te doen. Ik herinner me het ontwerp van Paul Smith nog dat in één klap het mooiste voetbaltenue aller tijden opleverde. Heel tof, alleen die stropdas erbij leek me niet zo heel lekker zitten…

Geplaatst door Willem op Tuesday, June 15th, 2010 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights.

Zojuist las ik het verhaal dat journalist Guido den Aantrekker voor de komende JFK (een dezer dagen in de winkels) maakte. En plotseling moest ik aan Daphne Deckers denken en aan het feit dat ik deze blog al jaren van plan was te schrijven. Maar nu eindelijk had ik een aanleiding.

Het zit zo.  Een paar jaar geleden beleefden we de return van Daphne Deckers op TV. Nadat ze jarenlang een bijrol vervulde als steun en toeverlaat van haar man Richard Krajicek dook ze plotseling op als presentatrice van Hollands Next Topmodel. Ikzelf had daar mixed feelings bij. Vooral toen ik haar in het programma hoorde vertellen hoe zij zich van model tot topmodel omhoog had weten te werken. Had ik dat goed gehoord? Topmodel, zij? Maar inderdaad: het feit dat ze ooit topmodel zou zijn geweest werd visueel gelardeerd met het beste uit haar portfolio. We kregen een nogal schamele hoeveelheid middelmatige foto’s te zien. En wat deden die Playboy-foto’s daar in godsnaam tussen? Vreemd, want had Deckers niet altijd tamelijk neerbuigend gedaan over diezelfde Playboy-foto’s als ze erover werd aangesproken door andere tijdschriften?

Alle jaren na haar verschijnen in Playboy haalde ze in interviews haar neus op over de serie en later suggereerde ze regelmatig dat ze gevraagd was door de Amerikaanse editie van het blootblad  in het algemeen en Hugh Hefner in het bijzonder. Niets van waar want het was ondergetekende die haar destijds (toen ik nog redacteur bij het blad was) had benaderd en overgehaald. Maar goed, uiteraard klinkt het interessanter als je doet alsof je door de Amerikaanse editie dan de Nederlandse wordt gevraagd.

Wat dat alles met het begin van deze blog te maken heeft? Guido den Aantrekker is de journalist die vorig jaar een kapot bierglas door het ex-‘topmodel’ in zijn gezicht kreeg gedrukt nadat hij iets minder leuks over haar en haar man had geschreven. Met deze blog begeef ik me dus op glad ijs. Hoewel misschien ook niet. Want ik zie Daphne nog regelmatig bij modeshows maar ze doet altijd erg haar best om net te doen alsof ze niet meer weet wie ik ben.

Geplaatst door Willem op Monday, June 14th, 2010 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights.