Gisteravond bij Pauw & Witteman vertelde een buitengewoon grappige Koningshuis-kenner dat Nederland – Oranje, het koningshuis, KLM, alles wat Nederlands is – ons Nederlanders, zonder dat we ons dat altijd bewust zijn, zo bindt. Klopt als een bus, zoals ik afgelopen zaterdag in New York weer eens merkte. Zaterdagavond werd Lincoln Center in New York even door Nederland geannexeerd. Het Nederlandse G-Star toonde daar – in het epicentrum van de modewereld – zijn herfst-winter 2012-collectie. Ik heb in mijn leven inmiddels heel wat modeshows bezocht, maar zelden zag ik zoveel fotografen in het vak bij elkaar gepropt als zaterdagavond. 1300 man op de tribunes en vooraf voelde je de spanning door de zaal gonzen. Veel Nederlanders ook in de zaal: verrassend genoeg was Wilbert Das, ex-creatief directeur van Diesel, in de zaal te vinden, net als Yfke Sturm, bijna tien man (en vrouw) pers die speciaal voor deze show naar New York waren komen afreizen en natuurlijk heel veel mensen van G-Star. De avond ervoor was al iets van die gezonde spanning voelbaar in het mooie Cooper Square Hotel, waar de G-Star-mensen verbleven en waar in het penthouse (met waanzinnig zicht op de skyline van New York) een feestje werd gegeven ter ere van de show die nog moest plaatsvinden. Het was niet mijn eerste G-Star-feestje. Net als alle vorige keren viel het me op hoe gepassioneerd de G-Starren over hun merk praten. Remco, Shubankar, Pierre, Jos, Debbie, Joris, Patrick, ze zijn G-Star: niet alleen qua kleding, maar ook in wat ze uitstralen en hoe ze in het leven staan. Modern, erudiet, jeugdig met een gezonde blik op alles wat nieuw en origineel is. Mooi ook om te zien dat G-Star als Nederlands merk de hele wereld aan het veroveren is. In New York lopen fashionisti met het label weg. Google G-Star maar eens in samenhang met New York. Daar gaat je Nederlandse hart toch wat sneller van kloppen. Jos van Tilburg, de ‘oprichter’ en sympathieke grote baas van G-Star klampte me op het feestje aan en meldde me dat G-Star en JFK heel erg op elkaar lijken. Tegelijk erg toegankelijk en hip en edgy willen zijn. Klopt als een bus natuurlijk. Mooi ook dat Jos zich nog met alles bemoeit en bijna alles wil zien voordat besloten wordt of er een tik op wordt gegeven. Herkenbaar. ‘Het gaat om de grote lijnen en de details’, zei hij me. Ik had het niet mooier kunnen zeggen.
Terug naar het begin van de show. Het was de eerste keer dat G-Star niet op een eigen lokatie, maar in een tent in Lincoln Center – de plek waar bijna alle merken als werkelijk deel van de Fashionweek – showde. Een uitdaging omdat men het ditmaal moest doen met de set up van de Fashionweek en de zaal niet helemaal G-Star kon decoreren en inrichten. Toch had G-Star dat toch enigszins gedaan in de twee uur tijd die men had om zich de zaal toe te eigenen. Er lag een tapijt op de catwalk dat eruitzag als een sneeuwtapijt met voet- en karresporen. Later bleek dat perfect aan te sluiten op de plek waar de modellen uit vandaan kwamen. De show was geweldig. Indrukwekkend en sexy. En ook helemaal G-Star doordat de link met het merk (denim, de signatuur van de broeken) overal in zichtbaar was. Tuurlijk, ook veel ‘pieces’ die je op straat niet zo snel zult zien, maar daar is het ook een catwalkshow voor. De getoonde kleding moet ook inspireren en zal in iets meer conservatieve vorm op de een of andere manier toch in de winkels komen te liggen. Twee jaar geleden toonde G-Star jeans met bizar lage kruizen. Inmiddels zie je veel meer merken met dat soort broeken. De NY Raw-show was top. Daar waren vriend en vijand (hoewel die er niet waren, volgens mij) allemaal over eens. Well done guys! En wat mooi dat Nederland ook op modegebied een steeds serieuzer deuntje meeblaast.

Geplaatst door Willem op Wednesday, February 16th, 2011 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights, Style.

JFK was in Milaan waar tot en met morgen de Fashionweek plaatsvindt. Belangrijk? Voor echte modemensen, detaillisten, fashionisti en mensen die zijdelings met mode te maken hebben wel. Voor JFK ook omdat het  goed is om als lifestyle en fashionmagazine te zien wat er aan staat te komen volgende winter. En om te laten zien aan de merken dat we mode als medium  belangrijk vinden. Toch is het ook goed om alles te relativeren. Het is maar mode en vooral als je alle mensen voor een show lekker interessant en belangrijk ziet doen en de drukte op straat in de omgeving van een nieuwe show ziet is het goed om je te realiseren dat het maar om kleding gaat en dat er belangrijkere zaken in het leven zijn. JFK is een van de weinige Nederlandse media  die er aanwezig zijn. Elsevier is er altijd trouw, Esquire net als wij een paar dagen en  oh ja De Telegraaf is er ook omdat de mannelijke Telegraaf-lezers natuurlijk ook staan te popelen om te weten wat de trend volgende winter op knitwear-gebied gaat worden bij John Varvatos en Jil Sander. Not.

Even een korte samenvatting van wat we in Milaan opvallend en te gek vonden. De meest indrukwekkende show was die van Burberry Prorsum. Bijna alles wat Christopher Bailey ontwerpt wekt onze hebzucht op. Het is stoer, mannelijk, heel Burberry-achtig, maar ook vernieuwend (kleuren, ruiten, stoffen en de snit: nu hele wijde jassen, erg mooi). Het Britse weer was het thema en daarom was het slot van de show  waarin alle modellen in pocho’s op kwamen en het vanuit het plafond begon te regenen erg indrukwekkend. Op de Burberry-site kun je de hele show, inclusief de tijdens de show gedraaide muziek (ook altijd indrukwekkend) zien en horen. Zelf zijn we groot fan van Costume National en ook de nieuwe collectie van dit kleinere Italiaanse merk was te gek. Strakke pakken, mooie truien en shirts en vernieuwend stoffengebruik.

Wat de trend op schoenengebied gaat worden werd duidelijk tijdens de shows van – weer – Burberry en Dolce & Gabbana: mod-achtige schoenen. Dus op de jaren ’60 geïnspireerde nette schoenen op erg dikke zolen. De dagen van de mods en ook van ska was sowieso het thema van de kleding van Dolce & Gabbana. Iets wijd uitlopende nette broeken en hele strakke korte double breasted jasjes. Totaal anders dan wat Dolce & Gabbana normaal laat zien (vaak erg Siciliaans en typisch D&G< ook mooi). Ook Bryan Ferry die met zijn twee zoons eregast was tijdens de show was inspirtatiebron voor de collectie. Hoe dat terugkwam in de getoonde kleding was ons echter niet helemaal duidelijk of het moesten de drie T-shirts met zijn afbeelding erop zijn.

 Ook een te gekke show was die van Ermenegildo Zegna, waarin Chinese invloeden organisch werden verwerkt in Italiaanse stijl. Zegna staat bekend om zijn geweldige stoffen en ook nu weer liet het label zien daarin onovertroffen te zijn. Bij Prada komen Nederlandse journalisten nauwelijks binnen. Jammer maar helaas, hoewel de catwalk-foto’s en de verhalen ons niet erg jaloers maakten. Prada is vaak wat te rigide in zijn bijna mathematische benadering van mode. Het is iets te bedacht en en te steriel en te androgyn. Mooi, maar geen man die het ooit zal dragen.  

Nog een paar hoogtepunten: Gucci met zijn prachtige pakken en wijde pijpen-pantalons en Emporio Armani met mooie pakken en mooi simpel kleurgebruik. Goed, wat we volgend jaar dus gaan zien zijn: mod-achtige schoenen, wijde pijpen bij broeken en jasjes die nog steeds erg strak zitten en kort zijn. Van de week is de Parijse fashionweek aan de beurt. Daar zullen we ook weer bij zijn.

Geplaatst door Willem op Tuesday, January 18th, 2011 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights, Style.

Afgelopen zomer zagen we de eerste collectie van Dieter de Cock, de toen nog nieuwe designer van het erg sympathieke Nederlandse mannenmerk Cold Method. De show overtrof onze stoutste verwachtingen. De collectie en kledingstukken zagen er indrukwekkend uit. Hoe origineel kan een mannencollectie nog zijn? Alles is immers al een keer gedaan. Maar Dieter flikte het door ingetogen mode te integreren in een geheel eigen stilo. Mannelijk, modieus, heel erg van nu, ingetogen, maar toch met een eigen gezicht en het zag er vooral kwalitatief zo geweldig uit. De mode van Cold Method heeft – sinds De Cock er ontwerpt – een Italiaanse uitstraling.

Gisteren bezochten we de herfst-wintershow 2012 van Cold Method. Dieters tweede collectie dus en eigenlijk misschien wel de eerste waarin hij kon laten zien dat hij niet voor niets een geweldige reputatie heeft (Dieter werkte lange tijd als ontwerper voor Viktor & Rolf). In Club Trouw wist Dieter ons wederom te verbazen. Positief. Bijna elke outfit, elk stuk wekte onze kooplust op. Prachtige stoffen, mooie ingetogen kleuren, (vesten en truien in kleurcombinatie van rood en blauw, vesten met zwart en blauw), prachtige pakken met iets wijdere broeken.

En ook heel mooi was het om te zien dat Dieter voor iets ruimere overhemden koos, waardoor de kragen een iets wijdere fit hebben. Prachtig. Less is more, meldden we van de week al over de show van een andere ontwerper. Dat is  de kracht van Cold Method. Dieter beheerst die kunst als geen ander. Ook nu weer had de hele show een Italiaanse uitstraling en dat is wat ons betreft een enorm compliment.

Wat mij bij Nederlandse shows vaak opvalt is dat de make up geforceerd aandoet of slordig is aangebracht. Idem voor de kapsels. Ik herinner me een show waarin de losse haren – waarschijnlijk door de haast – op de rug van de modellen plakten. Erg lullig. De eerste show die ik in Nederland zag waarin de modellen er qia make up en haar en outfits uitzagen zoals dat ook bij de topdesigners in Milaan en Parijs gebeurt was die van Spijkers & Spijkers, afgelopen zomer op de AIFW. Daar viel het me ook op dat het verschil tussen dergelijke topontwerpers en de gemiddelde ontwerper enorm groot is.

Gisteren zag alles er ook tot in de puntjes perfect uit. De kapsels, de modellen (bijna allemaal met baard) en geniale make up. Ook de muziek was helemaal top. Ja, je merkt het: ik heb Cold Method en Dieter de Cock hoog zitten

Geplaatst door Willem op Friday, January 7th, 2011 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights, Style.

Het begin van het nieuwe jaar betekent ook meteen dat het nieuwe modeseizoen losgaat. Volgende week gaat de Fashionweek in Milaan loos, daarna is het feest in Berlijn, daarna in Parijs en New York en vervolgens is Amsterdam nog aan de beurt.  De Nederlandse ontwerper die het modeseizoen in ons land elk seizoen opent is Hans Ubbink. Afgelopen maandag liep hij een paar weken vooruit op de troepen door in Carré in Amsterdam zijn herfst/winter 2012-show te geven (doen?). Carré? Ja, Carré: een waanzinnig mooie lokatie waar tot op heden ook nog nooit een modeshow werd gegeven. Origineel en bijzonder dus.

Mooi ook dat Ubbink Carré ook helemaal vol kreeg. Elke show weer draven alle Nederlandse modejournalisten, een paar BN’ers die door Hans Ubbink worden gekleed (Bart Chabot, Peter Heerschop), alle detaillisten die de kleding van Ubbink verkopen op. En ditmaal werd  ook iedereen die verder weleens een modeshow wilde bijwonen  in de gelegenheid gesteld om een toegangsbewijs te kopen. Volle bak dus en hooggespannen verwachtingen vanwege het thema (‘Variété) en de lokatie. Het begin was sterk met een Nina Hagen-achtig optreden van Ellen ten Damme die middenin de piste, louter onder begeleiding van een gitarist, duidelijk maakte op vocaal gebied op eenzame hoogte te staan  in Nederland. Wat een stem, wat een volume en wat een personality is zij toch. En wat een multitalent. Want behalve zingen kan ze ook nog geweldig viool spelen en acteren.

Vervolgens was het tijd voor het eerste deel van de show: de mannencollectie. Het mooie van Hans Ubbink is dat hij er toch mede credit aan is dat meer Nederlandse mannen zich modieuzer zijn gaan kleden.  En zich wat meer bewust zijn geworden van het feit dat kleding de man maakt. Een paar jaar geleden zag je ook veel mannen in typische Hans Ubbink-stijl.  Jasjes en shirts met aan de binnenkant gekke details (bloemenmotieven), Paul Smith-achtige grapjes. Jaren geleden – toen Hans nog de ontwerper was van het merk Book’s en ik nog redacteur bij het modeblad Dutch – zette hij zichzelf ook weleens neer als de Nederlandse Paul Smith. Ik moet zeggen dat die kwalificatie – ook al was hij toen ook al enigszins misplaatst – destijds meer op zijn plek was dan momenteel. De kleding van Hans lijkt in de loop der seizoenen namelijk erg commercieel te zijn geworden waar het draagbare stuks betreft.

En zijn grappen (mode met een twist) die hij vaak toepast om typisch ‘Hans Ubbink’ te kunnen zijn  kennen we nu wel zo’n beetje en doen vaak wat gedateerd en geforceerd aan. De rare motieven, de prints op shirts en ga zo maar door. Waarom ook altijd die twist? Niet nodig, less is more en zeker als het nogal bizarre zaken betreft (jasjes die aan de achterkant uit twee lengtes bestaan, ondraagbaar). Hans Ubbink is op zijn best als hij gewone mannenpakken laat zien. Tegelijk zijn die pakken dan op zich weer niet bijzonder  genoeg om onderscheidend te zijn. Vandaar die rare grapjes soms dus waarschijnlijk. Ik snap het wel.  Less is more, zei ik zojuist.

Dat gold niet voor de show van Hans Ubbink, waarin zoveel te zien is dat het soms lijkt alsof hij alles laat fabriceren dat ooit in hem op is gekomen. Jammer want juist door zoveel te laten zien (waaronder ook een aantal zeer middelmatige, nietszeggende stuks of zaken die we twee seizoenen al bij veel designers in Milaan zagen)  doet zijn wel mooie outfits devalueren. Enfin, een leuke avond was het wel. Want na de mannenshow was er nog een ongelofelijke illusionisten-act te zien, coverde Moke een paar classics van New Order,  Kraftwerk, Tubeway Army en Visage uit de computer en kregen we daarna nog in fasen de vrouwencollecties te zien. Mooie show en , toplokatie. Maar de Nederlandse Paul Smith? Niet echt. Straks gaan we naar de show van Cold Method in Club Trouw. Designer van dat coole merk is Dieter de Cock. Zijn tweede show voor Cold Method (daarvoor ontwierp Dieter voor Viktor & Rolf). Dieters eerste show, een half jaar geleden was fantastisch. Ik heb er zin in.

Geplaatst door Willem op Thursday, January 6th, 2011 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights, Style.

Eergisteravond, zaterdag 20 november, knalde de Amsterdamse Passenger Terminal bijna uit zijn voegen. De reden? Ons spectaculaire Greatest  Man-gala, dat voor de derde maal op rij plaatsvond. Nu, een dag na het event (zelden een zaal zo enthousiast gezien en gehoord bij en na een feest, en terecht!), is het leuk om op Facebook alle reacties te zien en in de kranten de berichten te lezen over het feit dat niemand minder dan Jeroen Pauw gekozen is tot Greatest Man 2010. Volkomen terecht natuurlijk, want niemand die in zijn vakgebied zo goed is als Jeroen. Zonder twijfel de beste interviewer van Nederland. Bovendien altijd stijlvol. Misschien niet in de letterlijke zin van het woord – jasje, dasje – maar juist op zijn eigen manier. Precies wat we bij JFK te gek vinden. Gisteravond ook. Schitterend gekleed in een Ermenegildo Zegna-smoking, maar wel met zijn eigen tigerprint-schoenen eronder en in plaats van een strik gewoon een mooi zwart shirt zonder strik of das. Top! Niemand ook die zoveel humor bezit als Jeroen. Lees onderstaand citaat uit het bizarre gesprek dat vorig jaar tijdens Pauw & Witteman werd gevoerd met de imman Ali Enait over zijn aparte hoofddeksel en je begrijpt wat ik bedoel:

‘Ali Enait: ‘Nee, wacht nou even. Ik kom naar die muts toe. Als je kijkt naar de Nederlandse samenleving, dan zie je ook dat daar… Joden die dragen keppeltjes en dergelijke. En als je vraagt aan een jood: Waarom doe je dat? Dan zeggen ze: Uit respect voor God.’ (…)

Pauw: ’En nu in jouw specifieke geval, want dat was eigenlijk de vraag. Waarom ben je zo gehecht aan die muts? En dan is het antwoord: Uit respect voor God.’

Ali Enait: ‘Ja, uit respect voor de wetgeving van God. (…) Zoals bij vrouwen, die hoofddoeken dragen. Die hechten daar ook waarde aan. Dus ik begrijp ook eigenlijk niet uw vraag in deze.’

Pauw: ‘Nou, u geeft anders wel een lang antwoord op een vraag die u niet begrijpt.’

Fantastisch! Oh ja relativeringsvermogen is nog een waarde die belangrijk is om Greatest Man te kunnen worden. Niemand die dat meer bezit dan Jeroen Pauw. Gisteravond was Jeroen onze vip-gast en zijn optreden op het podium bij het in ontvangst nemen van de prijs was tekenend voor hem. Zichtbaar verrast en ook wat beschaamd vanwege alle aandacht nam hij de prijs ietwat verlegen in ontvangst. Even later aan tafel maakte hij ook nog een paar keer duidelijk toch wat in verelegnheid te zijn  gebracht door alle aandacht en alle complimenten. Bij JFK zien we Jeroen als de allergrootste en allerbeste journalist in TV-land, maar zelf ziet hij dat totaal anders. ‘We rommelen maar wat aan’. Ongelofelijk ook dat ik in de altijd erg trieste anonieme reacties op berichten op ad.nl en telegraaf.nl soms lees dat Jeroen arrogant zou zijn. Het tegendeel is het geval. Jeroe is juist veel te bescheiden en niemand anders die de titel JFK’s Greatest man 2010 zo verdient als hij.

Geplaatst door Willem op Monday, November 22nd, 2010 in de categorie Baars Blog, JFK Highlights, Style.